مناقشه است . پاسخ مجلسى اول « رحمه الله » به كاشف اللثام « رحمه الله » : مرحوم مجلسى اول در روضة المتقين فرموده است « مِنْ نِسائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ » مىتواند قيد براى هر دو باشد و لازم نمىآيد كه « من » در دو معنا استعمال شود ، بلكه كلمه « من » در هر دو مورد ، بيانيه است به اين بيان كه : معناى « ربيبه » عبارت است از « دختر زن » پس كأن در كلمه ربيبه يك كلمه نساء مقدر است يعنى تقدير اين گونه است و ربائبكم من نسائكم - اللاتى فى حجوركم - آنگاه جمله و من نساءكم كه در آيه آمده است مىخواهد بيان كند كه مراد از نسائى كه در جمله « وَ أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ » ملفوظاً ذكر شده و نسائى كه در جمله « رَبائِبُكُمُ اللَّاتِي فِي حُجُورِكُمْ » بطور مقدر وجود دارد . نسائى است كه مدخوله باشند ، پس تقدير آيه اين گونه مىشود و امهات نسائكم و ربائبكم من نسائكم اللاتى فى حجوركم من نسائكم اللاتى دخلتم بهن . پاسخ استاد مد ظلّه از كلام مرحوم مجلسى « رحمه الله » : اين كلام ايشان نيز اشكال واضح دارد اين طور نيست كه بتوانيم براى مقدّر صنعتى قرار بدهيم . آيا صحيح است به اعتبار اينكه در كلمه « ربيبه » يك كلمه « نساء » از جهت معنا مقدر است . جمله اى اين چنين بگوييم و ربائبكم اللاتى دخلتم بهنّ و مراد از آن دخول به مادران آنها باشد ؟ يا مثلًا بگوييم « خالهء مدخولهء زيد » و مدخوله را صفت ما در شخص قرار بدهيم ، چون خاله يعنى خواهر ما در و متضمن مفهوم « مادر » هست ، صفتى براى مادر بياوريم ، واضح است كه چنين استعمالى صحيح نيست . « * و السلام * »